Eurabia

de geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld
Bat Ye’or

In September 2007 verscheen bij uitgeverij Meulenhoff de vertaling van het bekende boek Eurabia. Het is een belangrijk boek dat elke Europeaan eigenlijk gelezen zou moeten hebben. Hier volgt het voorwoord van de Nederlandse vertaling zoals dat door de bekende Nederlandse Arabist Hans Jansen voor het boek is geschreven:


Dit boek is eigenlijk geen boek maar een dossier. Het is een dossier dat iets ongeloofwaardigs wil aantonen, en van de lezer verwacht dat hij bereid is de rol van jurylid te vervullen. Er is in dit dossier namelijk sprake van een ernstige beschuldiging: Europa zou stelselmatig en mogelijks zelfs welbewust ontdaan worden van haar eigen identiteit.

Europa, vreest Bat Ye’or, is aan het veranderen in een werelddeel dat beter Eurabië dan Europa genoemd zou kunnen worden, vanwege de diepgaande en groeiende invloed die de normen en waarden van de Arabisch-islamitische wereld er uitoefenen. Deze transformatie, meent zij, gaat ten koste van de traditionele Westerse normen en waarden van openheid, waarheidsliefde, gelijkberechtigdheid van een ieder, secularisme, vrijheidszin, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, mensenrechten, en natuurlijk vooral de scheiding van kerk en staat dan wel godsdienst en politiek.



Bat Ye’or beschuldigt Europese leiders ervan samen met hun Arabische collega’s een Eurabia-ideologie geschapen te hebben die Europa welbewust kleineert en ‘culpabiliseert’, dat wil zeggen: ‘in het beklaagdenbankje plaatst’, een typische Bat Ye’or term. Tegelijkertijd gaat deze ideologie voorbij aan de goedgedocumenteerde schendingen van de mensenrechten die eeuwenlang in de islamitische landen plaats hebben gehad, vooral ten opzichte van niet-moslims, slaven en vrouwen.

De Eurabia-ideologie stelt daar een onwetenschappelijke onhistorische idyllische fantasie tegenover waarin joden, christenen, slaven, en vrouwen, uiteraard onder islamitisch oppergezag, er eeuwenlang beter aan toe geweest zouden zijn dan in het christelijke Europa ooit mogelijk geweest zou zijn. Met name de geschiedenis van Andalusië, het deel van Spanje dat door de Arabieren veroverd is en dat een aantal eeuwen onder Arabisch oppergezag heeft gestaan, is regelmatig het slachtoffer van verdraaiing in Eurabische zin. De wetenschaps125%geschiedenis is evenmin veilig voor de aanhangers van deze ideologie, die ten onrechte allerlei wetenschappelijke prestaties en interesses aan de Arabieren toeschrijft, ongeveer zoals vroeger in de Sovjet-Unie geleerd werd dat ook het wiel een Sovjet-uitvinding was.

Ook beijvert deze ideologie zich er voor de kruistochten moreel gelijk te stellen met de islamitische plicht tot jihad. Dit laatste grenst haast aan het ongelofelijke voor wie naar de feiten heeft gekeken. De kruistochten hebben zich gericht op één provincie van het Midden-Oosten, de jihad richt zich op de gehele wereld. Toen de eerste kruistocht ondernomen werd, hadden de moslims al eeuwenlang jihad gevoerd tegen de volkeren van zowel Europa, Azië als Afrika. De laatste kruisvaarder is bovendien al eeuwen geleden ter aarde besteld, maar jihadisten zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds in overvloed.


Het van oorsprong judeo-christelijke Europa is ooit onderdeel van het Romeinse rijk geweest. Het is de bakermat en het bolwerk van de Verlichting. Europa is het werelddeel waar de moderne wetenschap uitgevonden en tot bloei is gekomen. Dat (in principe) zo tolerante en vrijheidslievende Europa dreigt haar culturele erfenis te verkwanselen, stelt Bat Ye’or, in een sluipend proces van aanpassingen aan de Arabische en de Islamitische wereld. Dat is niet goed, en dat zal nog tot veel moeilijkheden leiden. Want hoe je jet ook keert of wendt, de Arabisch-Islamitische wereld is niet vrijheidslievend en niet tolerant, zelfs niet in principe.

Dit door Bat Ye’or beschreven proces van aanpassing en opschuiving onttrekt zich aan democratische controle. Europese politici en beleidsmakers hebben nooit aan de kiezers de vraag voorgelegd of al die Europese samenwerkingsverbanden met de Arabische wereld wel of niet de zegen van het electoraat of het parlement hebben. Over de beloften die in die samenwerkingsverbanden worden gedaan, en de afspraken die daar gemaakt worden, bijvoorbeeld over migratie en cultuur, hoeven Europese politici zich niet te verantwoorden. Het gaat immers, wordt wel betoogd, slechts om diplomatieke frasen zonder veel inhoud, frasen die uitsluitend geuit worden om de prettige sfeer niet te verstoren die nu eenmaal onlosmakelijk verbonden is aan internationaal overleg op hoog niveau. Al die Euro-Arabische communiqués willen alleen maar de goede wil van alle betrokkenen onderstrepen, en goede wil is nog geen beleid. Was het maar zo.

De politici en beleidsmakers uit het Midden-Oosten hoeven zich over de gemaakte afspraken en de gedane beloften al helemaal niet tegenover kiezers te verantwoorden, want de regeringen in de Arabisch-islamitische wereld zijn niet onderworpen aan de beoordeling door een electoraat. Zij hebben de macht omdat zij de macht hebben. De Arabische landen zijn dan ook dictaturen waar de vrijheid soms wat groter maar ook wel eens wat kleiner is dan in de voormalige Sovjet-Unie.

Maar zelfs als de regiems die in de Arabische wereld aan de macht zijn de vrijheid en de vrijheden soms tijdelijk wat groter laten zijn, is de bestaanszekerheid er vermoedelijk kleiner dan in de vroegere Sovjet-Unie het geval was. De economie en de politiek zijn in de Arabische wereld zo ingericht dat niemand zijn leven zeker is, willekeur van politiediensten en de overheid is een dagelijks verschijnsel. De bevolkingen van deze landen stemmen dan ook in groten getale met hun voeten, en willen naar het Westen trekken.

Waarom eigenlijk slaan vertegenwoordigers van democratische landen in Europa aan het samenwerken met vertegenwoordigers van zulke staten? En met de vertegenwoordigers van de internationale organisaties die door zulke staten in het leven worden geroepen? Zijn de meeste Arabische landen nog wel echte staten? Zijn het vaak niet staten geweest waar het gezag en de macht inmiddels gekaapt zijn door een heersersclan, en waar de bevolking politiek geheel buiten spel is gezet? Het is duidelijk dat de normale internationale samenwerking door moet gaan ook als de regering van een land bezig is te vervallen tot een half-achterlijke dictatuur. Maar het is raar om wanneer een land in zo’n proces aan het wegzinken is, of al op de bodem is terecht gekomen, toch allerlei grootse gezamenlijke plannen op touw te zetten. Zulke plannen stuiten het wegzakken beslist niet, en wanneer ze gerealiseerd dreigen te worden, is er een bindende afspraak met een achterlijk en dictatoriaal regiem tot stand gekomen.


Wat Bat Ye’or in dit boek over de transformatie van Europa wil aantonen is zo ernstig en zo bizar dat ook zij zelf het af en toe haast niet lijkt te kunnen geloven. Maar de aanwijzingen, zie het door haar samengestelde dossier, zijn zo sterk dat het niet verantwoord is de hele zaak met een schouderophalen af te doen.

De Eurabië-ideologie heeft ook nu al invloed op cultuur en wetenschap. Die zijn niet altijd even belangrijk, maar soms wel hoogst amusant. Eén voorbeeld uit vele. Een Utrechtse hoogleraar aan de Theologische faculteit, Dr Karel Steenbrink, heeft tijdens zijn oratie in 2005 in volle ernst betoogd dat de Koran (een document uit op zijn vroegst de zevende eeuw van onze jaartelling) een ‘correctief’ vormt op de vier evangeliën van het Nieuwe Testament (documenten uit de eerste twee eeuwen van onze jaartelling). Als bron over Jezus achtte de nieuwe professor de Koran betrouwbaarder. Dat roept beslist vragen op. Betrouwbaarder in welke zin? Als historische bron? Als theologische leidraad? Hoe het ook zij, zonder veel omhaal verving Dr Steenbrink in zijn oratie heel kordaat de joodse Jezus door een islamitische Jezus. Het is ook tegen zulke soms eigenlijk wel komische culturele capitulatie voor de islam dat Bat Ye’or verzet aantekent.

Een ding is duidelijk. Wanneer het bij zulke ongevraagde religieuze kniebuigingen voor de islam bleef, zou het allemaal (behalve voor christenen) niet zo ernstig zijn. Maar de Eurabië-ideologie strekt zich, zoals dit door Bat Ye’or samengestelde dossier laat zien, ook uit over allerlei sociale en economische kwesties. Het beïnvloedt de Europese politiek ten opzichte van Amerika en ten opzichte van Israël op een oneigenlijke manier, en is uiteraard ook van diepgaande invloed op de regelingen die er getroffen worden rond migratie uit de Arabisch-islamitische wereld naar Europa. Daar hebben politici wel alles mee te maken. Daar zijn politici wél verantwoordelijk voor. Lees en oordeel.

De visies, of eigenlijk nachtmerries, van Bat Ye’or zijn uiteraard niet onomstreden. Er zijn serieuze gezaghebbende waarnemers en commentatoren die het niet met haar eens zijn. Een van de welsprekendste tegenstemmen is de Amerikaanse commentator Ralph Peters, een weinig sentimentele militair. Hij is eigenlijk de volstrekt tegenovergestelde mening toegedaan. Europa wordt volgens hem niet bedreigd door Eurabië, maar de moslimse minderheden in Europa leven volgens hem in geleende tijd. Dit omdat de Europeanen naar het oordeel van Ralph Peters ‘tot genocide geneigde maniakken’ zijn, die met ‘verbijsterende hardheid’ zullen terugslaan wanneer ze zich inderdaad door hun moslimse immigranten bedreigd zullen gaan voelen.

Ralph Peters verwijt de Europeanen dat zij verwend en lui zijn, en niet bereid, of bij machte, om migranten te accepteren en te absorberen. Hij voorspelt dat er een moment zal komen dat Amerikaanse schepen ‘in Bremen, Bari en Brest’ de moslimse vluchtelingen uit Europa zullen moeten komen ophalen. Ook dat is geen toekomstperspectief dat vrolijk stemt. Maar geen enkele criticus van Bat Ye’or bestrijdt dat de stroom van feiten die zij heeft aangedragen in principe juist is. Er is uitsluitend meningsverschil mogelijk over de interpretatie van het belang van de gebeurtenissen, de memoranda en de verklaringen, en over het toekomstperspectief dat deze driftige diplomatieke Euro-Arabische bedrijvigheid oproept.

Tegenover geluiden als die van Ralph Peters staat brede bijval van waarnemers, journalisten en historici die recht van spreken hebben. Dr. Salim Mansur, een Canadees academicus met een islamitische achtergrond, noemt Bat Ye’or een moderne Cassandra, naar de mythologische prinses uit Troje die de gave had voorspellingen te doen die uitkwamen. Alleen, de goden hadden Cassandra er toe veroordeeld om niet geloofd te worden. De historicus Sir Martin Gilbert, vooral bekend van zijn Churchill-biografie, behoort tot de bewonderaars van Bat Ye’or, evenals de Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci. Maar hoe gezaghebbend voor- of tegenstanders ook zijn, oordeel zelf.

De vreemde naam ‘Bat Ye’or’ is uiteraard een pseudoniem. Het is opvallend dat geleerden die zelf uit het Midden-Oosten afkomstig zijn vaak onder een pseudoniem schrijven wanneer ze het hebben over zaken die de islam raken. Twee van de meest bekende ‘oosterlingen’ die kritisch over de islam schrijven, doen dat net als Bat Ye’or ook niet onder hun eigen naam: Ibn Warraq en Christoph Luxenberg.

Ook Bat Ye’or komt uit het Midden-Oosten. Ze is opgevoed in het cosmopolitische Franstalige milieu van het Cairo zoals dat tijdens en kort na de Tweede Wereldoorlog bestaan heeft, waar Armeniërs, Grieken, joden, Italianen, Libanezen, en verder iedereen die goed Frans sprak welkom was. Haar schrijversnaam is Hebreeuws: Bat betekent ‘dochter’, en Ye’or ‘Nijl’. Bat Ye’or is inderdaad een ‘dochter van de Nijl’, geboren en getogen op het eiland Zamalek, een eilandje in de Nijl, ooit een door de Britse machthebbers aangelegde groene buitenwijk van Cairo, ten westen van het centrum. In 1957 is ze als zo velen Egypte uitgezet.

In 1986 heeft Bat Ye’or vriend en vijand verrast met haar boek The Dhimmi: Jews and Christians under Islam. Het Arabische woord dhimmi is de aanduiding voor een christen of jood die het oppergezag van de islam erkend heeft. Tegen de toenmalige gangbare meningen in laat Bat Ye’or in dit boek zien dat de dhimmi’s het door de eeuwen heen onder het bestuur van de islamitische overheden beslist niet makkelijk hebben gehad. De invloed van dit boek is groot geweest. Voordien werden de meest idyllische voorstellingen van hoe harmonieus moslims, joden en christenen onder de islam geleefd zouden hebben, zo goed als kritiekloos geaccepteerd. Na de verschijning van dit boek zijn steeds meer geleerden gaan beseffen dat deze idyllische voorstelling van zaken propaganda was die als geschiedschrijving werd vermomd.

Sinds 1983 gebruikt Bat Ye’or het woord ‘dhimmitude’ als benaming voor de houding van verinnerlijkte onderwerping aan de islamitische superioriteit die van een dhimmi verwacht wordt, zie www.dhimmitude.org. Het woord is inmiddels grotendeels ingeburgerd, en gaf in de zomer van 2007 op Google ongeveer 650.000 treffers.

Bat Ye’or is niet alleen door haar jarenlange onderzoek maar ook door haar opvoeding in het Cairo van haar jeugdjaren uiteraard goed bekend geraakt met de formele en informele kanten van het leven als dhimmi. Een dhimmi laat zich maar al te gemakkelijk ‘culpabiliseren’, vooral wegens vermeend gebrek aan respect voor de islam en de moslims. Bat Ye’or waarschuwt nadrukkelijk voor de internalisering van de positie van dhimmi. Een jood of christen, of een ongelovige, die maar lang genoeg met de mond de superioriteit van de islam beleden heeft, gaat immers op de lange duur zichzelf als minderwaardig beschouwen.

De overstap naar de godsdienst die zichzelf als superieur beschouwt, gaat dan steeds meer voor de hand liggen want alleen die overstap lost het probleem van de eigen minderwaardigheid op. Zulke (psychologisch ongezonde) ‘minderwaardigheid’, of die nu is opgelegd of geïnternaliseerd, is in strijd met de gangbare opvattingen over mensenrechten. De discussie over dhimmitude hoort dan ook thuis bij de discussie over de universele rechten van de mens, en heeft op de keper beschouwd weinig met de islam en de moslims te maken. Wie zichzelf vernedert, doet dat zichzelf aan.

Dhimmitude is ook in Nederland een, helaas, reëel bestaand verschijnsel. Een burgemeester die na de moord op een islamcriticus thee gaat drinken in een moskee, gedraagt zich als een dhimmi. Een Nederlands bedrijf dat uit voorzorg de te koop aangeboden kleding, drank of spijs maar vast wil gaan aanpassen aan de eventuele islamitische eisen, heeft de facto voor een voortbestaan als dhimmi gekozen. Bat Ye’or kent als geen ander de gevoeligheden van dhimmitude, en ze weet als geen ander de culturele, psychologische, sociale en religieuze consequenties van dhimmitude te herkennen en aan het licht te brengen.

De term Eurabia had in de zomer van 2007 ongeveer 819.000 treffers op Google. Anders dan bij dhimmitude het geval is, heeft Bat Ye’or dit woord niet zelf bedacht. Wel heeft zij er de huidige inhoud aan gegeven. Oorspronkelijk was het de naam van een tijdschrift uit het midden van de jaren zeventig dat werd uitgegeven door het Europese Comité voor de coördinatie van vriendschapsverenigingen met de Arabische wereld, dus een organisatie ter coördinatie van verenigingen als de Nederlands-Arabische Kring. Ook is of was er in Rotterdam een vereniging van Marokkaans-Nederlandse studenten die Eurabia heette.

Het boek, of desnoods dossier, Eurabia van de hand van Bat Ye’or is een belangrijke bijdrage aan een belangrijke discussie. De materie is af en toe zo ingewikkeld en complex dat zelfs wie redelijk Frans of Engels leest, zich niet hoeft te generen om toch een Nederlandse vertaling van dit boek te raadplegen. Het is daarom goed dat van het ingewikkelde Eurabië-dossier nu een Nederlandse vertaling op de markt is. Bovendien is de strijdvaardigheid en de koersvastheid van Bat Ye’or een voorbeeld voor de zo veel meer tot capitulatie en compromis geneigde Nederlanders. Als het aan Bat Ye’or ligt, gaat het licht van de Verlichting niet uit, en blijft het lot van de dhimmi’s Nederland en Europa bespaard.


Hans Jansen
Arabist, Hoogleraar in Utrecht


Zie ook website van Hans Jansen en Bat Ye'or.


Besproken boek

Eurabia
de geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld
Bat Ye’or
Uitgeverij Meulenhoff, September 2007
ISBN-10: 9029079894
ISBN-13: 9789029079891
391 pagina's (Paperback)
Prijs: vergelijk.nl / beslist.nl

Vertaling van het boek: Eurabia: The Euro-Arab Axis.


Tags: boek, boeken, recensie, boekbespreking, boek review, boeken reviews, eurabie, eurabia, islam, europa, eu, hans jansen, europese unie

Labels: europa, islam, nederlandstalig, politiek

 
» Lees verder



Geschreven door Ferdy  ::  Link  ::  Reageer

 

Menace in Europe

Why the continent's crisis is America's, too
Clair Berlinski

Dit boek gaat over de crisis van Europa. Volgens Clair Berlinski een crisis die, in tegenstelling tot wat veel Amerikanen denken, ook van belang is voor hen. Een tegenwerkend en instabiel Europa met een interne markt die groter is dan die van de Verenigde Staten kan ook hen behoorlijk wat last bezorgen. Daarnaast is Europa ook een broedplaats voor islamitische extremisten. Dit leidt nu vooral nog tot aanslagen in Europa, maar dat deze terroristen van Europese bodem in de toekomst ook naar Amerika zullen komen, lijkt onvermijdelijk. Maar misschien nog wel het grootste gevaar zijn de ideeën uit Europa. Want die ideeën, die tot zoveel problemen in Europa leiden, zijn ook populair in de VS. Daarmee is de crisis in Europa een waarschuwing voor de Amerikanen. Als ook zij die ideeën blijven omarmen, dan is Europa met haar stagnatie en problemen, een blik in de toekomst van Amerika.

Maar laten we voor we het boek verder bespreken, eerst eens wat meer vertellen over de schrijfster. De 37 jarige Clair Berlinski is geboren in Californië maar bracht haar jeugd door in New York. Ze is een seculiere Joodse, wiens grootouders naar de Verenigde Staten zijn gevlucht om aan de vervolging van de nazi’s te ontkomen. Toch kiest ze, tot verbijstering van haar grootvader, voor een leven in Europa. Ze studeerde internationale betrekkingen aan Oxford en woont op dit ogenblik in zowel Parijs als Istanboel. Ze pendelt regelmatig tussen deze twee steden heen en weer. Als freelance journalist heeft ze gewerkt voor de Washington Post, National Review en de Weekly Standard. Ook heeft ze een spionage roman geschreven (Loose Lips) en binnenkort verschijnt een tweede roman van haar hand.

In Menace in Europe beschrijft Berlinski vele West Europese landen. Maar surprise surprise, ons landje komt als eerste aan de beurt. En hoe! Laat we daar dan ook maar eerst eens wat uitgebreider bij stil staan. Het is natuurlijk altijd interessant hoe men van uit het buitenland tegen ons aankijkt.

De eerste ‘eervolle’ vermelding die Nederland ten deel valt is ter illustratie van de impotentie van Europa. Want volgens Berlinski is het continent niet instaat haar eigen problemen op te lossen. Dat bleek bijvoorbeeld bij de Joegoslavië crisis. Want hoe is het toch mogelijk dat terwijl Nederlandse troepen in Srebrenica vluchtelingen beschermen, deze zelfde vluchtelingen worden afgeslacht zonder dat het Nederlandse leger ook maar een schot lost?

Er volgt nog meer, en Nederland wordt op de kaart gezet als een toch wel tamelijk laf landje. En wat is er toch met die Nederlandse tolerantie gebeurd? Waardoor is het in zijn hedendaagse geperverteerde vorm, toch steeds meer op lafheid gaan lijken? Want hoe kan het dat op een film festival met nota bene censuur als het thema, de film Submission na een paar dreigementen niet meer wordt vertoond? Volgens Berlinski is dit dezelfde lafheid die ook eerder, voor een andere totalitaire ideologie boog.

Als voorbeeld voor deze stelling neemt ze Anne Frank. In Nederland lijken sommigen de hulp aan Anne Frank te vereren als een soort nationaal symbool van onze goedheid tijdens de tweede wereld oorlog. En dat terwijl Anne toch echt door Nederlanders werd verraden. Wellicht maakte ook deze buren zich zorgen om hun eigen veiligheid. Het gevolg van dit verraad door Nederlanders was wel dat Anne en haar familie werden opgepakt en vergast. Dat dit beslist geen losstaand incident was, blijkt wel uit het feit er nergens anders in Europa tijdens de 2e wereldoorlog zo’n hoog percentage joden werden opgehaald als in Nederland. Ze wijst de lezer dan ook op de grote steun en sympathie die er in Nederland voor de Nazi’s was en hoe de Nederlanders, na de kristalnacht in Duitsland, de grenzen sloten voor joodse vluchtelingen. Over ons symbool van nationale eenheid, de Oranje clan, schrijft Berlinski het volgende:

“The Dutch royal family was surrounded by National Socialists. When the future queen, Princess Juliana, married a member of the Reiter-SS, Prince Bernhard zur Lippe-Biesterfeld, guests at the wedding party hailed the couple with nazi salutes” (P. 22).

Ook heden ten dage is Nederland nog altijd tolerant voor de verspreiders van totalitaire en antisemitische ideeën. De 'tolerante' houding naar de islamitische fundamentalisten doet Berlinski denken aan de appeasement politiek van voor de tweede wereldoorlog. Hoe lauw werd er niet gereageerd toen Dyab Abou Jahjah met zijn AEL naar Nederland kwam vraagt ze zich af? Interim AEL leider Jamal Jawad vroeg later om de vernietiging van Israël. En de kandidaat leider Mohammed Cheppiah (inmiddels een geziene TV persoonlijkheid) verklaarde homo’s te willen dood stenigen. AEL woordvoerder Naïma Elmaslouhi zei geen problemen te hebben met de leuze: “Hamas, hamas, alle joden aan het gas”. Het bewijs dat Berlinksi gelijk heeft, toont minister Pechthold maar weer eens aan, door uitgerekend op bevrijdingsdag in debat te willen gaan met het antisemitische AEL kopstuk Abou Jahjah.

Natuurlijk wordt ook de internationaal beruchte slachting van Theo van Gogh door moslims strijder Mohammed Bouyeri besproken. Volgens Berlinski trok vice-premier Gerrit Zalm daarop de logische conclusie dat we in oorlog waren met de moslim extremisten. Vol verbazing is ze dan ook over Femke Halsema en Job Cohen die verklaren niet gediend te zijn van dit soort ‘wij tegen zij’ retoriek. Dat uitgerekend Cohen hier over klaagt, bevreemdt Berlinski des te meer; want stond hij immers niet ook hun dodenlijst? Maar dat Marijnisse zelfs durft te beweren dat de terroristen door dit soort opmerkingen worden aangemoedigd, noemt ze helemaal dwaas. Ze raadt deze politici dan ook aan om eens het ‘wij versus zij’ gevoel te ervaren, door eens een jaartje onder de sharia te gaan leven. Bij voorkeur in één van de landen waar Ayaan Hirsi Ali vandaan komt. Als lezer denk je dan, nou deze Nederlandse politici kunnen zich toch maar weer mooi roemen op hun internationale bekendheid met deze vermelding in een Amerikaanse bestseller.

Veel minder voorzichtig en terughoudend dan met de terroristen was men daarin met Fortuyn. Die werd er volgens Berlinski valselijk van beschuldigd een soort bruinhemd te zijn. Over zijn moordenaar, Volkert van der Graaf, schrijft ze dat het idee dat hij dit gedaan zou hebben in het kader van zijn dierenactivisme, een belachelijk idee is. Fortuyn had nauwelijks een standpunt over dieren ingenomen. Volkert deed het ook zeker niet voor de buitenlanders. Hij had immers nog nooit iets voor andere mensen of immigranten in het bijzonder gedaan. Volgens Berlinski moeten we van der Graaf plaatsen in een lange rij psychopathische anarchisten die Europa al haar hele geschiedenis lang teisteren.

Berlinski kan maar niet begrijpen waarom Volkert, die maar weinig berouw toonde, niet de maximale gevangenis straf heeft gekregen. Ze maakt zich dan ook zorgen over een continent waar politici hun hele leven in een gevangenis cel moeten wonen en waar hun moordenaars daar niet bang voor hoeven te zijn.

Het geheel zal op de gemiddelde Amerikaan allemaal een beetje wereldvreemd over komen. Zeker als Berlinski daarna ook nog eens beschrijft hoe zelfs het 6e gebod in Nederland onderhevig is aan censuur. Want: “Gij zult niet doden” blijkt voor moslims en de burgemeester van Rotterdam, na de moord op Theo van Gogh, als opruiend te worden ervaren. En dus verwijderd de politie een muurschildering van een duif met het 6e gebod. Nog onbegrijpelijker zullen Amerikanen het vinden dat de politie vervolgens ook de video opnames van deze actie zomaar in beslag heeft kunnen nemen.

Berlinski gaat dan ook op zoek, waarom dit soort zaken in Europa kunnen gebeuren. Waarom zijn de Europeanen zo laf, waarom hebben ze geen hoop? Het verlies van hoop wijdt ze aan het verlies van religie en ideologie. Europa is immers, in tegenstelling tot de VS., nog nauwelijks Christelijk, en ook het socialisme heeft met de val van de muur niet meer die ideologische kracht die het ooit had. Daarvoor in de plaats is een soort pseudo religie gekomen met een politiek correcte code waarin tolerantie als hoogste deugd vóór alle andere deugden gaat. Verwijzend naar Eric Hoffer’s observaties, laat ze ook zien dat het anti-Amerikanisme en anti-globalisme de rol van religie voor een deel hebben overgenomen.

Ze bespreekt ook uitgebreid de opkomst van de radicale islam en de mislukte intergratie van moslims in Europa. Ook lezen we over een islamitische (ex)vriend en hoe hij de discriminatie in de UK ervaart. Hij blijkt een goede baan en vrouwen bij de vleet te hebben. Maar ondanks dat, heeft hij enorm veel woede in zich. Berlinski trekt geen echte conclusie, schrijft dat hij wel erg veel islam boeken had, maar ze lijkt toch vooral te denken dat het inderdaad de discriminatie is die de oorzaak is van zijn woede.

Wanneer ze de oorzaken van het moslim extremisme beschrijft, geeft ze als oorzaak het anti-occidentalisme. Ze vindt echter ook dat de mislukte intergratie en vervreemding een voedingsbodem voor dit extremisme zijn. Ze lijkt niet de stelling aan te hangen dat het de islam zelf is, die de intergratie belemmert. In ieder geval lijkt ze de oorzaak van de mislukte intergratie bij de Europeanen zelf te leggen (wij Amerikaanse doen dat veel beter).

Ook Frankrijk en de aard van de Fransen wordt uitgebreid besproken. De antisemitische aanslagen daar lopen de spuigaten uit. Maar in Marseille is dit veel minder, wat vermoedelijk te maken heeft met het beleid van de Joodse burgemeester daar. Berlinski noemt Marseille dan ook het voorbeeld hoe het wel moet in Europa. Maar al lezend zou je het idee kunnen krijgen dat dit misschien een tijdelijk en oppervlakkig succes is. Want enerzijds wordt er in Marseille een zero tollerance beleid tegen antisemitisme gevoerd maar anderzijds krijgt de islam en haar leiders er veel meer ruimte dan elders in Frankrijk. Als lezer zou je dan kunnen denken: levert dit op lange termijn werkelijk de gewenste samenleving op?

Een heel hoofdstuk wordt gewijd aan de culturele toestand van Duitsland, of eigenlijk vooral de culturele uiting zoals die door de rock band “Rammstein” wordt gedaan. Rammstein is de meest succesvolle muziek groep van Duitland, maar wel één met een verontrustende lading. Ze beschrijft de optredens van de band, vertaalt en verklaart hun teksten en heeft diverse interviews met de bandleden. Ze spreekt met hen over de betekenis van de muziek en hoe ze tegen de wereld aan kijken. Ze schetst een schrikbarend beeld van bombastische muziek, perverse teksten, het verheerlijken van het gevoel boven de ratio, het verheerlijken van geweld, de nazi mythologie en de grootsheid van Duitsland. Dit alles gecompleteerd met een stevig stukje Amerika haat. Was dit een marginale band geweest dan had men er de schouders over kunnen ophalen. Maar dit is de populairste band van Duitsland…

Het boek geeft vele interessante gezichtspunten op Europa. Maar het is op punten toch erg ongeloofwaardig. Wat moeten we bijvoorbeeld denken van het feit dat Berlinski de Europese geschiedenis van oorlogen en bloedvergieten als een speciaal en uniek onderscheidende eigenschap van Europa noemt? En dit vervolgens als waarschuwing voor de toekomst gebruikt. Dat lijkt toch wel een heel naïeve kijk op de wereld geschiedenis te zijn. Massamoord, slachtingen, invasies en veroveringen is iets dat in de geschiedenis van alle werelddelen is gebeurd. Bij alle rassen en door alle culturen. Daar is niets specifiek Europees aan. Je zou bijna denken dat ze een paar honderd jaar Amerikaanse geschiedenis één op één met een paar duizend jaar Europese geschiedenis aan het vergelijken is (en daarbij dan ook nog eens de bloedige Amerikaanse burger oorlog vergeet).

Dat neemt niet weg dat dit een interessant boek is, ondanks dat het niet geheel kan overtuigen, bevat het toch een hoop interessante gezichtpunten. Voor iedereen die Terwijl Europa Sliep van Bruce Bawer al heeft gelezen, is dit een leuk vervolg boek om te lezen.


Website: Claire Berlinski


Besproken boek
Menace in Europe
Why the continent's crisis is America's, too
Clair Berlinski
Crown Forum (February 28, 2006)
ISBN 1400097681
288 bladzijde
Prijs: Amazon.com


Anderen over dit boek

“Chilling, persuasive, and urgent. Most Americans prefer to think of ‘The Old World’ as charming, quaint, and irrelevant, but Berlinski shows why all of us need to worry about the harrowing dangers facing European civilization.” — Michael Medved, nationally syndicated talk show host

“Original, fascinating, and important. With deep knowledge and fresh insight, Berlinski shows how some of the problems swirling in Europe (such as nihilism and neo-Nazism) echo patterns from the distant past, while others (welfarism, childlessness, and Islamism) are novel. She warns non-Europeans: the region that nearly devastated the world in the twentieth century threatens again to inflict grievous damage in the twenty-first.” — Daniel Pipes, director of the Middle East Forum

“One of the wisest and most compulsively readable public intellectuals writing today, Berlinski presents a work of Orwellian foresight and Churchillian conviction that will tear a welcome hole in our complacency and teach us to rethink our political future.” — Norah Vincent, former Los Angeles Times op-ed columnist

“Serious, well researched—and riveting. More than a piercing alarm over Muslim radicalism in Europe, this thoughtful book takes us on a tour of the continent’s spiritual crisis. Berlinski weaves sociological insight and helpful historical analysis into accounts of everything from the sexual underside of immigration to the dynamics of assassination to Europe’s cities without children to its self-extinguishing tolerance.” —Stanley Kurtz, contributing editor at National Review Online


Anderen Reviews
Volkskrant - H.J. Schoo
National Review - Review
Macleans - Review by Mark Steyn
Washington Times - Review
The Advocate - Review
Guardian - Review
Financial Sense - Review by J. R. Nyquist
The Anti-Idiotarian Rottweiler - Review
Epinions - Review
View From the Right (Amnation VFR) - Review, Comment (1), Comment (2)
Israel Hasbara Committee - Abstract of FP interview
World News & Prophecy - Review
World News & Prophecy - Podcast
Frontpage Magazine - Review
Frontpage Magazine - Interview
Instapundit - Podcast interview
Right Wing News - Interview
Dr. Helen - Podcast interview


Artikelen van Claire Berlinski:
Washington Post - Paris Burning, Once Again (26 maart 2006)
Washington Post - It's History That's Tearing the E.U. Apart (Juni 2005)


Tags: boek, boeken, recensie, boekbespreking, boek review, boeken reviews, islam, europa, politiek, fortuyn, theo van gogh, menace in europe

Labels: current affairs, engelstalig, europa, islam

 
» Lees verder



Geschreven door Ferdy  ::  Link  ::  Reageer

 

Terwijl Europa Sliep

De dreiging van de radicale islam
Bruce Bawer

Zo nu en dan komen er ook zeer kritische boeken in het Nederlands uit, die je niet mag missen. Dit is zo’n boek. Er zijn wel eerder boeken verschenen die de toestand van ons continent onder de loep namen, maar niet eerder zo grondig, met zoveel feiten en rake analyses. Zelfs mensen die het nieuws rond de islamitisering van Europa redelijk goed hebben gevolgd, door bijvoorbeeld de gespecialiseerde web logs te lezen, kunnen nog steeds verrast worden door de vele feiten die in het boek zijn verzameld.

Bruce Bawer, de schrijver van het boek, is een Amerikaan uit New York, die naar Europa is geëmigreerd. Eerst woonde hij in Amsterdam, maar dat heeft hij inmiddels verruild voor Noorwegen, het geboorte land van zijn partner. Toen de links liberale Bawer Amerika achter zich liet was hij als homoseksueel blij verlost te zijn van de Christen fundamentalisten uit de Verenigde Staten. Over hen had hij in het verleden zelfs een bestseller geschreven met de naam “Stealing Jesus : How Fundamentalism Betrays Christianity”. Hier in schreef hij over het verstikkende Christen fundamentalisme in Amerika. Hij zag Europa, en Amsterdam in het bijzonder, als het liberale wonderland waar de moderne wereld haar hoogtepunt had bereikt. In New York voelde hij zich vaak niet veilig, hoewel hem daar nooit wat was overkomen. Nee, dan Amsterdam, daar waande hij zich zo veilig als wat, tussen al die tolerante Nederlanders.

Hij wist toen nog niet, dat zijn beeld van het oude continent nog grondig zou veranderen door de ervaringen die hij er zou opdoen. Na nog geen drie weken in het Amsterdam te zijn, wordt hij al overvallen door een Marokkaanse bende. Zo’n gewapende overval dat had hij zelfs in New York nog niet eerder zelf meegemaakt. Ook komt hij naarmate hij wat langer in Europa is achter dat Europa en Amerika op een andere manier verschillend zijn dan hij had gedacht. Hij komt er achter dat hij veel typisch Amerikaanse dingen niet gewaar was omdat ze zo van zelfsprekend zijn. Maar ook dat dingen die hij als overdreven of zelfs ronduit vervelende Amerikaanse eigenschappen ervoer, eigenschappen zijn die behoren bij een vrije samenleving. Het Europese alternatief blijkt niet zo fraai als het in eerste instantie leek.

Bawer zijn boek gaat over Europa en haar islamitisering. Maar als je de titel en sub titel van het boek ziet, zou je ten onrechte het beeld kunnen krijgen dat het vooral over de islam zelf gaat. Maar het boek gaat minstens zoveel over hoe Europeanen zijn en wat ze doen. Het boek is dan ook eerder een genadeloze kritiek op de Europeanen dan op fundamentalistische moslims.

De enorme stroom islamitische immigranten zijn volgens Bawer eigenlijk helemaal geen immigranten. Want deze immigranten komen niet naar Nederland om Nederlanders onder de Nederlanders te worden, ze komen naar Nederland om een deel van de Westerse welvaart te bemachtigen. Voor de rest blijven ze over het algemeen verbonden aan hun eigen clan en hun land van herkomst. Ze wijzen de Nederlandse leefwijze af. Hij illustreert in zijn boek duidelijk hoe deze vorm van ‘integratie’ in Europa plaats vindt. Ook wordt het duidelijk dat er binnen de moslim gemeenschap een gebrek aan individuele vrijheid is, het groepsbelang gaat eigenlijk altijd voor. Talloze voorbeelden van agressie tegen homo’s, vrouwen en Westerlingen passeren de revu. Zo noemt hij bijvoorbeeld het feit dat in een periode van slechts een halfjaar, in de stad Denhaag, alleen al, zo’n 11 eerwraak moorden plaatsvonden (zover bekend). Willekeurig vraag je je als lezer dan af hoe groot het aantal vermoorde vrouwen landelijke dan wel niet is. Bawer verbaast zich dan ook over de enorme straffeloosheid waarmee het moslim geweld gepaard gaat. Ook beschrijft hij de Europese moslim leiders, die bijvoorbeeld aan hun Europese volgelingen uitleggen dat de ongelovige eigenlijk verplicht zijn hen uitkeringen en subsidies te verschaffen. Zo werkt dat nu eenmaal onder de sharia’s Jizya belasting, die ongelovigen moeten betalen in een islamitische staat.

Hij is dan ook gaan inzien dat vergeleken bij de islamitische fundementalisten in Europa, de christen fundamentalisten in Amerika maar een stelletje amateurs zijn. Hij beoordeeld het feit dat de kerken in Europa leeg zijn nu anders dan toen hij net aankwam in Europa. Toen had hij daar totaal geen moeite mee, hij vond dat toen alleen maar heel positief. Maar hij concludeert nu dat dit ook tot gevolg heeft dat de Europeaan daardoor ook niets meer absoluut ziet en geen levensdoel meer heeft. Ook neemt de Europeaan religie niet meer serieus, waardoor hij zelfs niet meer kan geloven dat andere mensen dit nog wel heel serieus en alles bepalend vinden. Maar Bawer, zelf ongelovig, ziet toch geen oplossing in her-evangelisatie van Europa (zoals Tony Blankley dat in zijn boek The West’s Last Change als een van de mogelijke oplossing noemde). Hij ziet meer vrijheid en een meer echt (klassiek) liberaal Europa als uitweg voor de crisis.

Hij beschrijft Europa dan ook als een continent met een gebrek aan vrijheid, met een elite die wel half verliefd lijkt op tirannie. Ook de media is onderdeel van het probleem. Waar de pers in Amerika de politiek bekritiseerd en belachelijk maakt, worden de Europese politici (als ze tenminste mainstream zijn) door de pers bewierrookt. De politiek- en media elite is in feite één. Bawer noemt deze elite een overblijfsel uit de feodale tijd van Europa.

Door deze gesloten elite van media en politiek is het politiek spectrum in Europa dan ook beperkt. Vergeleken met het Amerikaanse politieke spectrum kennen wij hier geen stroming die te vergelijken is met de Amerikaanse conservatieve republikeinse partij. In feite zijn alle partijen in Europa sociaal democratisch. De consensus zowel binnen de partijen als over de partijen heen is zo groot, dat Bawer spreekt over een ‘één idee’ staat.

Nederland komt ook regelmatig ter sprake. Zo is de veelgehoorde verklaring dat Pim Fortuyn niet te duiden is als links of rechts volgens hem, slechts een slogan van een disfunctionele politieke elite. Een elite die niet kan denken buiten de eigen bedachte onzinnige politieke stromingen. Stromingen die slechts de marginale verschillen verhullen van een elite die het allemaal al weet en waar geen wezenlijke discussie meer plaats vindt.

Wanneer er partijen opkomen buiten deze bekrompen politieke mainstream, dan bestrijdt de elite deze door ze politiek buiten te sluiten, in de media hun woorden te verdraaien en probeert men hen te stigmatiseren als nazi’s. Maar ook geeft Bawer voorbeelden van regelrechte censuur om afwijkingen van het politiek correcte denken te voorkomen. De rol van de pers is in Europa dan ook niet zozeer om voorlichting te geven, maar ze hebben veel meer de functie om les te geven over hoe men behoort te denken.

Er is in Europa dan ook steeds minder politieke vrijheid en er is veel politiek geweld. In zweden worden mensen van de verkeerde politiek partij ontslagen, worden ze aangevallen, met de dood bedreigt en vinden er op hen zelfs moordaanlagen plaats. In Noorwegen is een nieuwe anti discriminatie wet aangenomen met omgekeerde bewijslast. En zo noemt hij vele landen. Het blijkt dat in Europa steeds meer mensen worden vervolgt voor hun mening. Bawer roept de Amerikanen dan ook op om steun te geven aan Europese dissidenten die de Amerikaanse waarden en normen, zoals de liberale en vrije samenleving, verdedigen.

Door dat de Europeanen zo totaal onkritisch zijn en de problemen niet benoemen en aanpakken, ziet Bawer de druk stijgen en is hij bang voor een rechtse overcorrectie (dit in plaats van dit een voortzetting van een wat daadkrachtiger totalitair denken te noemen). Ook dit is volgens hem een bedrijging voor de liberale democratie. Maar hij maakt een speciale uitzondering voor Frankrijk. Dat is al de grootste vijand van de liberale Westerse beschaving.

Het boek staat ook vol met anekdotes die je hilarisch zou kunnen noemen als het niet om zulke ernstige feiten zou gaan. Neem nu de bekende terreur leider Mullah Krekar. Deze terreur imam heeft in Irak nog in een aantal dorpen een waar, Taliban waardig, schrikbewind gevoerd. Ook preekt hij openlijk de gewelddadige Jihaat tegen het Westen. Juist deze man blijkt de grote knuffel teddybeer van de Noorse elite te zijn. Bawer verhaalt hoe deze elite met hem wegloopt en hij zelfs een ware sterrenstatus bereikte toen hij mee demonstreerde tegen de bevrijding van Irak.

Of wat te denken van de anti terrorisme betoging in Noorwegen waar het hele establishment van Noorwegen uitloopt om samen met de moslims te gaan demonstreren tegen terrorisme en voor vrijheid? Er komen echter maar 50 moslims opdagen, waarschijnlijk allemaal familieleden van de organiserende Amazigh moslim. Op de looproute door Oslo komen de demonstranten, die voornamelijk bestaat uit leden van het establishment, veel meer moslims tegen dan er mee lopen… Toch is het niet zo, dat moslims gewoon niet zo te porren zijn voor demonstraties, want Bawer noemt daarna alle zaken waar moslims wel massaal de straat voor zijn op gegaan in Europa. Maar nooit gingen ze massaal de straat op om zich uit te spreken tegen het geweld wat in de naam van hun geloof plaatsvindt.

Maar het is niet allemaal de schuld van de moslims. In Europa wordt met twee maten gemeten: Europeanen worden als individuen gezien maar islamieten als groep. Bij islamieten wordt daardoor de groepsidentiteit en groepscultuur belangrijker geacht dan de individuele vrijheid. Dit is feite wat de Europese elite onder de multiculturele samenleving verstaat.

Door de soepele immigratie regels in Europa neemt het aantal moslims explosief toe. Bovendien streven de moslims naar segregatie. Als deze trends zich zo blijft voortzetten dan zou mogelijk al binnen een tijdsbestek van enkele tientallen jaren, er min of meer soevereine moslim enclaves in Europa kunnen ontstaan. En ligt een Europese burger oorlog binnen handbereik. Maar ondanks dat hij dit soort scenario’s beschrijft, ziet hij geen heil in een immigratie stop uit islamitische landen. Als oorzaak identificeerd hij de xenofobe houding van de Europeanen zelf. Deze willen helemaal niet dat de immigranten net zo worden als zij zelf. De Europeanen zijn echter niet xenofoob met elkaar, stelt Bawer, ze zien elkaar als een soort neven en nichten. Wel xenofoob zijn ze met niet Europeanen zoals Amerikanen en moslim immigranten. Hij beschrijft dan ook de discriminatie die hij zelf ondervindt (Voor de lezer wordt niet duidelijk of dit niet ook veroozaakt kan worden door zijn homoseksuele geaardheid of het anti-Amerikanisme). Volgens hem gaat Amerika veel beter om met haar immigranten en hij illustreert dit met zijn eigen jeugd ervaring. Hij zat op school met allemaal Amerikaanse kinderen, maar als hij de namen van zijn schoolklas nu jaren later terug ziet,realiseert hij pas hoe multicultureel zijn eigen klas eigenlijk was. Hij gaat er echter aan voorbij, dat hij voornamelijk met Europese immigranten in één klas zat en niet met moslims (De Amerikaanse moslim populatie is kleiner dan 1%). Als lezer zou je dan kunnen denken dat dit dus niet zoveel zegent is want Europeanen integreren net zo makkelijk in Europa als in Amerika.

Zou het kunnen dat Bawer hier oorzaak en gevolg omdraait? Zouden de gevallen van discriminatie die hij beschrijft niet juist het gevolg kunnen zijn van het door hem zo bekritiseerde politiek correcte denken en de sociaal democratie? Want als je als ondernemer niemand mag ontslaan en je mag al helemaal niet het gedrag van immigranten bekritiseren, dan wordt het toch een enorm risico om een ‘vreemde’ aan te nemen? Op extreem risico mijdend gedrag komt zodoende een enorme premie te staan, want als ondernemer zit je behoorlijk vast aan zo’n persoon.

Door het hele boek, beschrijft Bawer met veel voorbeelden het irrationeel anti-Amerikanisme (of beter gezegd: Amerika haat). Heel terecht wijst hij daarbij op een wel heel erg achterlijke Europese gewoonte, die ik bijna nooit iemand hoor beschrijven. Zo is het in Amerika een lange traditie om de wereld, maar toch vooral ook zich zelf kritisch, te beschouwen. Europese intellectuelen nemen ook kennis van deze kritiek en in plaats er de les van te leren om zelf ook hun eigen werelddeel kritisch te beschouwen, gebruiken ze deze Amerikaanse zelf kritiek selectief en onkritisch. Dit alles slechts om de Amerikanen van van alles te kunnen beschuldigen en zich zelf moreel superieur te kunnen wanen. Maar ook het Anti Amerikaanse dat Bawer persoonlijk ervaart en beschrijft in zijn boek laat toch vooral een afgunstig en onnozel werelddeel zien. Na zijn beschrijving is het lastig om niet te erkennen dat het anti-Amerikanisme inmiddels zulke zielige vormen heeft aangenomen dat het wel een heel erg schamele schaamlap voor de eigen incompetentie van het Europese continent aan worden is. Hij gaat nog een stap verder en noemt het Anti Amerikanisme een herleven van het koude oorlog denken. Als tegen gif raadt hij de Amerikanen aan om meer uitwisselingsprogramma’s te organiseren voor de Europese jeugd. De persoonlijk ervaring met de Amerikaanse realiteit is een krachtig middel tegen deze anti Amerikaanse propaganda van de Europese elite media.

Bawer is het over de top anti Amerikanisme goed zat en schrijft dat de gezamenlijke Europese cultuur waar de Europeanen zich zo op voorstaan, helemaal niet bestaat. Zo kijkt men in elk EU land naar de eigen TV programma’s, luistert men naar de eigen muziek en hebben ze hun eigen landelijke beroemdheden. De Europeanen kennen elkaars culturele uitingen helemaal niet. Gezamenlijk hebben ze slechts de Amerikaanse cultuur, wiens films ze kijken, wiens muziek ze luisteren en wiens beroemdheden ze aanbidden.

Er is een kloof tussen de Amerikanen en Europeanen. Amerikanen wonen op een andere planeet schreef Robert Kagan al in zijn boek Balans van de macht. Bawer lijkt zich daar bij aan te sluiten: Amerikanen zijn veel pragmatischer en vinden het vanzelfsprekend dat opinies zijn gebaseerd op de imperfecte reëel bestaande verhoudingen in de wereld. De Europeaan daar in tegen, is een idealist die zijn mening baseert op hoe een ideale wereld er uit zou moeten zien. In Europa zijn ideeën dan ook belangrijker dan de praktijk en overheerst een ideologische benadering. Hij komt er dan ook achter dat bij Europeanen begrippen als vrijheid en tirannie meestal iets anders beteken dan bij Amerikanen (Ooit door Isaiah Berlin gedefinieerd als het verschil tussen positieve en negatieve vrijheid). Ook heeft de geschiedenis van 1e en 2e wereld oorlog en daarna de koude oorlog op beide werelddelen een andere uitwerking gehad. De Amerikanen trekken daar de les uit, dat je vrijheid moet verdedigen tegen tirannie. De Europeaan echter geloofd daar niet in en ziet vrijheid als de ‘standard human condition’ van de mens, een situatie die nu juist door oorlog bedreigt wordt. De Europeaan gelooft dat je alles met overleg kan oplossen. Zelfs als de tegenpartij er abjecte uitgangspunten op na houdt. Er is niets en niemand waar doormiddel van overleg niet tot een oplossing gekomen kan worden. Het ideaal van de Europeaan is dan ook niet vrijheid, maar het compromis.

Maar ook op economische vlak zijn de opvattingen anders. De Europeaan gelooft nog dat de economie vooral een zero-sum affaire is: er is slechts een beperkte hoeveelheid rijkdom en die moet zo eerlijk mogelijk verdeeld worden. Dit in tegenstelling tot het idee dat welvaart vooral gecreëerd moet worden en dat de totale rijkdom op aarde zo kan toenemen. Voor de aanhangers van de zero-sum gedachte, is het sociaal democratisch Europa natuurlijk moreel superieur, immers waar wordt er meer eerlijk gedeeld dan in Europa? Onder de naam ontwikkelingshulp, herdistribueren de Europeanen op basis van hun bruto nationaal product zelfs de binnenlandse welvaart naar het buitenland. Dat die landen daardoor passief en afhankelijk worden en dat je ze misschien beter kunt helpen door middel van handel, zodat ze hun eigen welvaart creëren, is iets dat de meeste Europeanen totaal ontgaat. Dus ook op economische gebied is Amerika voor de European het grote voorbeeld hoe het toch vooral niet moet. Bawer verwijst daarom ook naar het uitstekende boek van de Duitser Olaf Gersemann. In “Cowboy Kapitalisme” waarin deze allerlei Europese dogma’s over het Amerikaanse kapitalisme weerlegd.

Dat de Europese elite, ondanks alle zorgelijke feiten, de gevaren van het islamitisch extremisme blijft negeren, komt aldus Bawer door dat de islam voor de socialisten de rol heeft overgenomen van wat vroeger het communisme voor hen had. Het is een alternatief voor het verderfelijke en materialistische Amerika. Net als destijds bij de communistische heilstaten wordt al het lelijks met de mantel der liefde bedekt om toch maar vooral niet de aandacht af te leiden van de ‘echte’ slechteriken, de Amerikanen. Hij verwijst dan ook naar het boek: Eurabia van Bat Ye’Or, waarin zij heeft gedocumenteerd, aan de hand van officiële EU stukken, hoe de Europese elite al tientallen jaren bezig is om kost wat ‘t kost samen met de islamitische wereld een tegenwicht tegen de Amerikaanse macht te vormen.

In het boek van Bawer staan veel bizarre anekdotes. Neem nu het verhaal over de Noorse minister van integratie die als ze een praatje houdt in een moskee een hoofddoek op doet. Dezelfde minister roemt de islamitische cultuur als zoveel ‘echter’ dan de Noorse. En op de vraag of de Noorse cultuur behouden moeten worden antwoord deze ‘intergratie’ minister met de onsterfelijke woorden: “Welke cultuur?”.

Ook het nieuwe antisemitisme, vaak verpakt als louter kritiek op de staat Israël, is onderwerp van Bawer’s boek. Hij produceert een schokkende lijst van incidenten, waar je, als je denkt al op de hoogte te zijn, toch nog steeds van schrikt. Ook beschrijft hij hoe de media de feiten rond dit nieuwe antisemitisme verzwijgt, verdraaid en verdoezeld. Dit alles in het kader om toch maar vooral de moslims uit de wind te houden.

Die zelfde media heeft ook de mythische ‘gematigde moslim meerderheid’ gecreëerd. Er is alleen een probleem met die meerderheid, je hoort of ziet ze nooit. Als de media denkt een gematigde moslim gevonden te hebben, dan blijkt hij later steevast toch weer niet zo gematigd. Zo werd in het Verenigd Koninkrijk door Blair, Sir Iqbal Sacranie geridderd, om zo de gematigde islam meer prestige te geven. Maar hoe gematigd is deze Sacranie als hij zegt dat de doodstraf voor Salman Rushdie nog te gemakkelijk is?

Het boek is niet optimistisch: hij voorziet een moslim meerderheid in Europa. Hoe Europa er met hen uit zal zien, is eigenlijk al niet meer in handen van de Europese liberale inwoners, maar vooral afhankelijk wat er met de ‘gematigde’ moslims zal gebeuren. De voorteken zijn niet gunstig, Bawer vraagt zich dan ook af of het niet al te laat is om het tij te keren. Maar gelukkig roept hij de Amerikanen ook op om de grenzen voor de Europeanen te openen i.p.v. ze achter te stellen met de immigratie quota’s. Ik ben voor, maar het zou dan wel eens heel snel, heel erg leeg in Europa kunnen worden!

Dit uitstekend geschreven boek vertelt het verhaal van een Amerikaanse schrijver in Europa die op onderzoek gaat naar de oorzaak van de Europese crisis. Dit heeft ons een een uniek perspectief opgeleverd. We zien een Europa door de ogen van een Amerikaan die het continent goed kent en goed zijn talen spreekt. Alleen een outsider met kennis van zaken lijkt ons zo’n uiterste verfrissende kijk op de zaak te kunnen bieden. Het is dan ook geen verassing dat het boek in Amerika, waar het al eerder uit kwam, een enorme bestseller is. Het behoort blijkbaar in de categorie boeken die je gelezen moet hebben. Er heeft zich al een lange lijst van experts afgetekend die meende op dit boek te moeten reageren. In al deze reacties oogst het boek veel lof (zie verderop onder: ‘Anderen over dit boek’. Dus dit vlotlezende boek met minder dan 250 pagina’s, is een boek dat iedereen in Europa zou moeten lezen, misschien dat het dan toch nog goed komt met ons continent. Een aanrader dus!


Home page - Bruce Bawer

Een deel van het boek is te lezen op Hoeiboei:
fragment 1
fragment 2
fragment 3

Besproken boek
Terwijl Europa Sliep
(De dreiging van de radicale islam)
Bruce Bawer
Meulenhoff, 2006
ISBN 9029077867
280 Blz.
Prijs: vergelijk.nl / beslist.nl (verschijnt Juni 2006)

Vertaling van: While Europe Slept


De Nederlanders
De volgende Nederlanders hebben de eer om te zijn genoemd in deze internationale bestseller en zijn met hun prachtige uitspraken doorgedrongen tot in de Verenigde Staten van Amerika:

Ayaan Hirsi Ali, Rita Verdonk, Pim Fortuyn, Geert Wilders Leon de Winter, Paul Rosenmuller, Jan Marijnissen, Wim Kok, Hans Kombrink, Gerrit Zalm, Bas Eenhoorn, Peter Storms, Bart Tromp, Jan Blokker, Marty Verkamman, Folkert Jensema, Geert Mak, Simon Kuper, Beatrix Armgard, Ali Eddaudi, de Rap groep DHC, Piet Hein Donner en Job Cohen.

Overigens heeft opper demoniezeerder Folkert Jensema (hoofdredacteur NRC) al zijn beklach bij uitgever Doubleday gedaan over dit boek. Hij eist dat in toekomstige uitgave van het boek, vertalingen en herdrukken, er geen melding meer wordt gemaakt van zijn rol bij het demoniseren van Pim Fortuyn. Lees het verhaal bij: NRC Onbudsman (Micha Kat) en De Journalist

Update:
NRC loog in kader bij Bawer-recensie
NRC recenseert boek van homosexueel Bawer

Anderen over dit boek

“A book of the utmost importance, full of deep concern for Europe and almost unbelievable revelations for most Americans.” — Booklist

"Bruce Bawer reveals how self-acclaimed European morality proves abjectly amoral in its appeasement of radical Islamic anti-Semitism, homophobia, gender apartheid, and religious intolerance. A sensitive and sober portrait of an increasingly insensitive and reckless continent.” — Victor Davis Hanson

"... Radical Muslims who have settled in Western countries have in the past not only defended traditional teachings on apostasy and blasphemy, but even ... sought to impose them upon their new homelands. European countries have often dealt with those demands by conciliation and appeasement, a process detailed in Bruce Bawer's horrifying new book, While Europe Slept ..." — David Frum

“Bruce Bawer brings an American’s sensibilities and a writer’s insights to bear on the insistence by West Europeans that they really do not have a Muslim problem. Backed by deep research and wide personal experience, he argues that this blind denial is leading the continent to certain disaster. Bawer makes his case moderately but eloquently and powerfully. Will Europeans heed his warning?” — Daniel Pipes

"In a sane world, it would be required reading in all European and American universities." — Robert Spencer

“Bruce Bawer has produced a book that is at once riveting, disturbing, fascinating, chilling, and shocking. It is required reading for anyone who wants to understand how militant Islam has insinuated itself into the heart of the West.” — Steven Emerson

“I have read no argument or book more viscerally convincing on this subject than Bawer's.” — Roger L. Simon

“A clarion call for the West to understand the radical threat to our freedoms from politicized fundamentalist Islam.” — Andrew Sullivan

“An honest and engaging account of a problem which, if left unaddressed, could engulf Europe in conflict. Europeans would do well to heed Mr. Bawer's advice and open their eyes.” — Abraham H. Foxman, National Director, Anti-Defamation League

"[In his book] Bawer now offers a more balanced, if still highly gloomy, prognosis as he surveys the European predicament" — Francis Fukuyama

Andere Reviews
Katholiek Nieuwsblad - Geen lachspiegel
Vrij Nederland - Stephan Sanders
Volkskrant - H.J. Schoo
Elsevier - Interview
Mallors
Washington Post - Guess Who's Coming to Europe? (Bawers reactie)
Washington Times - Extremism in Europe, and questions of what's next
Philadelphia Inquirer - Author sees growing Muslim enclaves hoping to rule Europe
News & Observer - Europe's powder keg
The San Diego Union-Tribune - Clash of civilizations
The Jerusalem Post - A continent hurtling toward the abyss
Macleans.CA - Wake up, Europe. It may already be too late.
Indystar - Europe must awaken, face the enemy -- itself
Rocky Mountain News - Europe sleeps, Islam seethes
The Hudson Review - Crisis in Europe
East Bay Express - Outta This Place
FrontPageMagazine.com - Eurabian Nightmares by Andrew G. Bostom
FrontPageMagazine.com - Review by David Forsmark
Townhall - Will Europe become Eurabia?
Military.com - Review by Prof. Tom Miller
Slate - Europe vs. Radical Islam by Francis Fukuyama

Andere bloggers over dit boek:
Taalkr8 – De privé-Europeaan dient zich aan
Little Green Footballs (lgf), Powerline, Beautifulatrocities, Pajamasmedia, Science Blog, Clive Davis, Classically Liberal


Tags: boek, boeken, recensie, boekbespreking, boek review, boeken reviews, islam, europa, nrc, fortuyn, pim fortuyn, bruce bawer, terwijl europa sliep

Labels: current affairs, europa, islam, nederlandstalig

 
» Lees verder



Geschreven door Ferdy  ::  Link  ::  Reageer