"The intelligence failures of the United States and Israel vis-à-vis Iran and Hizballah are symptomatic of the decline of the intelligence communities in both countries. At least in the case of Israel, this decline reflects a larger trend: an increasing lack of confidence in the institutions of government, as well as a rise in cynicism, materialism, and opportunism, which have taken the place of national solidarity. As a result, there is much less readiness to serve in demanding, dangerous governmental positions." (P.381)

• Woodrow Wilson’s progressieve programma was “militaristisch, fanatiek nationalistisch, imperieel en racistisch” en was mogelijk gemaakt door de noodtoestand van de 1e wereldoorlog.


• Franklin D. Roosevelt’s fascistische “New Deal” was een voortzetting en uitbreiding van Wilson’s beleid.


• Lydon B. Johnson’s “Great Society” was de grondlegger van de moderne verzorgingstaat, de ultieme vervulling (tot dan toe) van deze statische traditie.


• De jeugdige “New Left” revolutionairen van de jaren zestig brachten een Amerikaans sausje over het idee van “oud Europa”.


• Hillary Clinton hoopt de staat diep te wortelen in het Amerikaanse familie leven, een essentiële stap in het totalitaire project.

“Carter [wilde] om begrijpelijke redenen geen Iraniërs doden. Hij had er opgestaan dat Delta, mocht zich er een menigte vormen tijdens de raid, deze zou proberen te beheersen zonder mensen neer te schieten. Burruss begreep de politieke achtergrond wel, maar vond het in praktische opzicht bespottelijk. Hij ging samen met zijn mannen een bewaakt complex belegeren, midden in een stad van meer dan vijf miljoen mensen die voor het overgrote deel als agressief vijandig werd beschouwd. Het was ongelofelijk riskant; iedereen die deelnam, wist dat er een grote kans was dat ze nooit meer levend terug zouden komen. En Carter dacht dat dit piepkleine, dappere maar getalsmatig sterk in de minderheid zijnde team ging proberen om zich de stad van het lijf te houden met geweld loze middelen?” (P. 356-357).

“Bij de invallende duisternis kwam een belangrijk politiek en psychologisch verschil tussen vroegere bezettingsmachten en de huidige ter sprake. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog hadden de Verenigde Staten en hun bondgenoten de landen die ze hadden bezet duidelijk verslagen. Zowel de Duitsers als de Japanners waren gemobiliseerd om een langdurige, meedogenloze oorlog uit te vechten, maar ze hadden verloren en zich overgegeven.
‘In Duitsland en Japan vonden ze de bezetting misschien niet leuk’, zei Hume, ‘maar ze beschouwden deze als de consequentie van het verliezen van de oorlog.’
‘En hier’, zei ik, ‘hebben we geen land, maar een gehaat regime verslagen.’
De overgrote meerderheid van de Irakezen was dolblij dat we Saddam en zijn beulen hadden afgezet, maar had moeite met het feit dat hun land nu werd bezet door een buitenlands, niet islamitisch leger.” (P.44)

“We maakten kennis met de hoofdman of moktar van het district, die ons onlangs genomen foto’s liet zien van het opgraven van de doden bij Al-Hilla. ‘Alstublieft, ambassadeur’, zei hij. ‘Laat deze bewijzen aan Jacques Chirac zien. De Fransen hebben er voor gezorgd dat die slager van een Saddam aan de macht kon blijven’.
‘In plaats van deze foto’s naar Jacques Chriac te brengen kunt u en de burgemeester van Al-Hilla de president misschien beter uitnodigen om de graven zelf te komen bekijken’, zei ik.” (P. 59).

“’Ik had pas een heel open gesprek met Chirac’, zei de president. ‘Ik zei dat sommige mensen in Amerika de indruk kregen dat Frankrijk zou willen dat wij in Irak mislukken. ‘Non, Non’, zie Jacques, ‘dat beeld klopt niet.’. ‘Maar’, zei ik tegen hem, ‘telkens als u over dit onderwerp praat, krijgen veel mensen die indruk.’
We grinnikten. Ik vertelde de president dat ik in Frankrijk had gestudeerd en gewoond, daar een huis had en vele vrienden. Maar ik vond de Franse opstelling inzake Irak onvergeefelijk.” (P. 185)

“De jihadstrijders gingen naar wat het CENTCOM nu de ‘soennitische driehoek’ noemde, het enorme uit woestijn en de vallei van de Eufraat bestaande gebied ten westen en noorden van Bagdad. Een onbekend aantal hardnekkige Baathisten die in de Republikeinse Garde hadden gediend – in dezelfde twee divisies waarop de Amerikaanse 4e infanteriedivisie het had voorzien, die in maart niet door de Turken was doorgelaten -, was na de val van Bagdad naar deze uitwijkplaats gevlucht. (P.112)

“When Islamic fundamentalists in Western Europe preach about the contribution of Islamic civilization of scientific knowledge, they are referring not to Arab domains, but rather to the embrace of the arts and sciences in the Iranian world. Arabia, birthplace of Muhammad, had long since become a backwater.” (P.20)

“The Dutch royal family was surrounded by National Socialists. When the future queen, Princess Juliana, married a member of the Reiter-SS, Prince Bernhard zur Lippe-Biesterfeld, guests at the wedding party hailed the couple with nazi salutes” (P. 22).

“The absence of WMD stockpiles represented a serious failure for the major intelligence agencies and had damaging political repercussions, though this does not mean that the WMD issue was baseless. Saddam, after all, not only had possessed WMD, but had used them and confirmed the existence of his programs to the UNSCOM inspectors in 1991. In 2003 following the war, the Iraq Survey Group (ISG) established by the coalition discovered a program to develop long-range missiles. David Kay, who headed the ISG, reported that his team had discovered “dozen of WMD related program activities and significant amounts of equipment that Iraq concealed from the U.N. during the inspections that began in late 2002”. Iraqi scientists and senior government figures also told the ISG that Saddam remained firmly committed to acquiring nuclear weapons. And Kay concluded that “Iraq was in clear violation of the terms of resolution 1441”. (P. 139)